Ter oplossing: combinaties in de Roozenburg aanval deel 1

Hans Tangelder

Uit mijn archief ter oplossing: combinaties in de Roozenburg aanval deel 1. In diagram 10 en 12 forceert wit de winst! Volgend weekend zijn de oplossingen op deze website te vinden.

CCI17102020

Oef!

Evert Dollekamp

Oef !

Meerdere jaren was ik lid van het Leids Damgenootschap, kortweg LDG. Als ik me goed herinner drie periodes lang. Zo heb ik nog meegemaakt dat we de onderlinge speelden in een gebouwtje van de speeltuinvereniging. Waar we ook eens speelden met het Drents Tiental tegen RDG toen de Hagenaars het eigen clublokaal niet tot hun beschikking hadden.

Mijn mooiste herinnering aan die LDG-tijd was mijn partij tegen destijds opkomend talent Bas Messemaker. Met het axiaoma van Bauke Bies in gedachten (jonge spelers moet je flink inmaken, je hebt er nog jaren plezier van) liet ik Bas alle hoeken van het bord zien. Nadat Bas in een soort van standaardeindspel de vlag streek, klonk het: ‘Dit eindspel had ik nog niet gehad.’ Daarmee verwijzend naar het feit dat hij zich een slag in de rondte trainde. Nog maar een keer Harrie Spalings advies: Wie door de week traint is ‘s zondags moe.

De clubavond van LDG is als alle andere. Tellen en vervolgens indelen. Soms is het aantal oneven. Dan heeft iemand geen partij. Geldt niet voor Peter van den Berg, want die komt altijd per fiets vanuit Noordwijk naar Leiden. Dan is het natuurlijk extra zuur als je dan geen partij hebt. Dus Peter speelt altijd. Ook als de partijen al zijn begonnen en Peter verlaat komt binnenvallen.

Evert Bronstring, ondanks zijn hoge leeftijd de meest fanatieke speler van ons allen, was er vaak als de kippen bij de rol van dummy voor zich op te eisen. Per heden wordt er ook wel eens door iemand van de LDG-ers twee partijen tegelijk gespeeld om het probleem op te lossen. De avond dat ik aanbood te dubbelen, werd mij door Maurits Mijer en Edwin van Hofwegen duidelijk gemaakt dat mijn tijd eigenlijk toch wel voorbij is. Met twee ernstige nullen onder de arm stond ik om half tien al weer buiten.

Terug in de tijd. De dubbelpartij is nog toekomst. Het is een willekeurige donderdag, de maan schijnt half. Ik heb geloot tegen Edwin van Hofwegen. Evert Bronstring is dummy en blijft zoals in dat geval vaak zijn gewoonte is, nog even een beetje rondkijken om daarna snel weer naar huis te gaan. Nu is het zo dat als Evert bij mijn bord blijft staan om met zijn allesoverziende blik de situatie in ogenschouw te nemen, ik me altijd een beetje ongemakkelijk voel. Wat zou de Grootmeester van mijn stand en strategie vinden. Het is me meerdere malen overkomen dat ik wachtte met zetten tot de Leidse Goeroe elders verpozing ging zoeken.

Tegen Edwin was er geen ontkomen aan. Evert besloot zijn avondvulling gestand te geven door bij ons bord letterlijk aan te schuiven om onze opzet van een kritische blik te voorzien. ‘Biertje Evert?’ vroeg ik nog. Natuurlijk om de Grootmeester mild te stemmen. Het biertje werd uiteraard gewaardeerd. Maar niet mijn duistere afwijking in de Keller na vijf zetten. Evert schrok op en sprak een vernietigend:

Oef !

Piramida

Evert Dollekamp

De dubbele bliksem met inslag op 33

Corona-klussen wordt het woord van het jaar. Bij een interne verhuizing vond ik twee verloren gewaande exemplaren terug van het onvolprezen meesterwerk ‘Wie door de week traint is ‘s zondags moe’.

Gejuich!!

Als ware ik de reincarnatie van Johnny the Selfkicker (schrijver Johnny van Doorn, al lang niet meer onder ons), ging ik bladeren en herlezen. Willekeurig openslaan op pagina 147. Lachen om mezelf, erger moet het niet worden. En dan ook nog copy-paste doen om anderen te gaan vermoeien:

Zdrastwoej !

Raadhuis Amstelveen vormt in de tweede helft van december 1993 het decor van het wereldkampioenschap dammen voor junioren. In een onbewaakt ogenblik heb ik mij opgeworpen als gastgezin. Hoeveel ik er kan herbergen. ‘Niet meer dan drie’ geef ik Henk Fokkink te kennen. ‘Dollekamp drie’ schrijft de onvermoeibare organisator vervolgens in zijn schoolschrift. Zodat ik nu met twee Polen en een Litouwer zit opgescheept. Een slordige week voor aanvang van het toernooi wordt duidelijk welke windstreken in Mijdrecht zullen neerstrijken, zodat ik mij met gezwinde spoed naar de boekhandel begeef. De literaire werkjes ‘Wat & Hoe Pools’ en ‘Wat & Hoe Russisch’ wisselen na het overhandigen van wat aardse slijkdommen van eigenaar. Als gevolg van een aangeboren luiheid start ik pas één dag voordat de logé’s zullen aankomen met de bestudering. Een feest kan ik melden. Kernachtig beschreven vanuit Hollands gezichtspunt. Met als hoogtepunten de hoofdstukjes ‘Klagen’ en ‘Iemand versieren’. Maar ook vermelding van curieuze feestdagen. Nooit geweten Rusland in november de Oktoberrevolutie herdenkt. Ik kom deze donkere decemberdag in ieder geval wel door. Uittrekseltje maken van de meest elementaire woorden. Om onze Litouwer te kunnen begroeten met een uitbundig ‘Zdrastwoej!’, dat lijkt me echt fantastisch. Nog een notsje spatsjen en dan is het zover. De volgende dag vol verwachting naar de opening van het toernooi. Zorgvuldig arriveer ik als de meeste toespraken al zijn geweest. En val met mijn neus in de voordracht van Henk Fokkink. Nu al het hoogtepunt van het toernooi. Henk spreekt namelijk een onnavolgbaar soort Engels. Daar is mijn steenkolen-Engels niets bij. Om van Slawa Sjsochjostsjoljow (zoiets, ik ben blij dat ik Dollekamp heet. Hoewel? Beetje vreemde naam ook wel) maar niet te spreken. Als Henk eindigt met ‘And now I give the word to the burgemaster from Emstelvien!’ volgt dan ook een daverend applaus. Maar geen kwaad woord over Henk Fokkink. Henk regelt alles. Van hotelkamers, gastgezinnen, eetgeld, lunches, excursies en buskaarten tot ‘A magnetical draughtplay for the burgemaster at sleepy meetings.’ Terwijl de geketende Amstelveense stamleider het standaard welkom, veel genoegen in our city en hoop op nieuwe vriendschappen uitspreekt, kijk ik de toernooizaal rond. De spelers zitten al achter de borden. Prachtige namen. Zoals daar zijn: Nicol Shliahoski, Delegyn Battulga, Sharunas Mardosa, Dmitry Ramzanjev en de mooiste van allen, Constantin Zvenigodovski. Daar kunnen wij Nederlanders natuurlijk nooit tegen op met Mark Kemperman, Toby Hage en Bert Zwart. Van hogerhand zijn mij de Polen Tomasz Balcerowicz en Piotr Mamet alsmede reeds genoemde Litouwer Sharunas Mardosa toegewezen. Fokkink is inmiddels aardig doorgedraaid. Korzelig reageert hij op mijn ‘Krijg ik Lee Towers?’ ‘Nee, twee Polen en één Litouwer.’ Mijn gasten komen de eerste dag met één punt thuis. Mardosa heeft gescoord, maar Mamet verliest. Het blijkt dat Balcerowicz helemaal niet meedoet, maar als coach van Mamet is meegekomen. Dat verklaart een boel. Met een eenvoudig ‘Kto przez cay tydzien treneje moze byc zmececzony w niedziele!’ maak ik de oefenmeester duidelijk dat wij hier de leer van Harrie Spaling aanhangen. En als ik ook nog de Pyramida praep Otto Drenth aan het gedachtegoed van mijn gasten weet toe te voegen, moet het wel vreemd lopen als één van de boys het toernooi niet wint. De volgende ronde toont het nut van mijn aanwijzingen. Drie punten is de oogst. Waarbij Mamet de Nederlandse afgevaardigde Bert Zwart pijnlijk onderuit haalt. Dat gaat de goede kant op! Rest ons geduldig te wachten op de dingen die komen gaan. Ik heb mijn werk gedaan. Zodat ik me kan concentreren op de communicatie. Mamet spreekt Pools en Russisch, Mardosa Russisch en een beetje Frans. Gelukkig spreekt Balcerowicz naast Pools en Russisch redelijk Engels. Maar misverstanden zijn niet te vermijden. Zo blijven ze de eerste avond na het uitpakken van hun bagage keurig op hun slaapkamer. Na een uurtje toch maar even kijken. Ze hebben inderdaad niet begrepen dat ze gerust naar beneden mogen komen. Gelukkig is het ijs dan snel gebroken. Mijn koelkast wordt vakkundig geplunderd en met de muziekverzameling weten ze ook heel snel raad. En na wat onnavolgbare Poolse en Russische keelgeluiden van mijn kant wordt het buitengewoon gezellig. En of ik spelletjes op mijn PC heb. Oei, oei. Mocht het toch niets worden met het toernooi, dan is de oorzaak snel gevonden. Maar voorlopig is alles onder controle. En ach, wat kan het ook kwaad, zo’n spelletjesinfectie. Beter een PC-verslaving dan dat ze stiekem gaan oefenen. Wees gerust, ik houd ze in de gaten.

Kerstdiner 1993

De eetgewoonten achter het voormalige IJzeren Gordijn zal ik niet licht vergeten. Al bij het eerste ontbijt wordt het me vreemd te moede. Per persoon wordt een half pakje boter verzwolgen, iets waar ik als non-gebruiker met afgrijzen naar kijk. En als even later een fles ketchup soldaat wordt gemaakt, is mijn toch al geringe ochtendeetlust voorgoed verdwenen. Het aanbod van mijn gasten die avond te koken, neem ik dan ook met gemengde gevoelens aan. De gehele dag loop ik met een misselijk voorgevoel door het huis. Mijn ergste vermoedens worden bewaarheid als ‘s avonds de boodschappen uit de tas van Balcerowicz verschijnen. Vitamines zitten er in ieder geval niet bij. Een blik doperwten en twee blikjes tomatenpuree, dat gaat nog. Maar dan wordt een blik vlees tevoorschijn getoverd dat het ergste doet vrezen. Ik wist niet dat ze dat in Nederland verkochten Voor de ogen van het slachtoffer ziet de inhoud het daglicht. Na het lostrekken van de verpakking springt als een duveltje uit een doosje een homp ham lubberend en lillend naar buiten, glibberend van het vet. Ik schuif na het opwarmen der spijzen dan ook op het ergste voorbereid aan de dis aan. Met een bewonderenswaardig doorzettingsvermogen weet ik de maaltijd te doorstaan. Maar ik krijg ze nog wel. Als ze morgen opeten wat ik klaarmaak, is het gevaar van een vitaminevergiftiging serieus aanwezig.

Piramida

Uiteindelijk blijken mijn gasten tijdens het toernooi geen potten te kunnen breken. Jarenlange training worden in twee weken Mijdrecht natuurlijk niet zomaar eventjes teniet gedaan. En omdat ook de overige deelnemers aan het toernooi voor het leven zijn getekend door overmatige oefening, komt uiteindelijk degene met de meeste aanleg bovendrijven (Alexander Georgiev!). Zodat Mamet en Mardosa beiden keurig op hun gemiddelde uitkomen. Omdat er toch geen redden meer aan is, meng ik mij af en toe in de analyse van de partijen. Ook hier is de communicatie vermoeiend, zeker als je wilt uitleggen dat zwart moet uitkijken voor de dubbele bliksem met inslag op 33. Een thema wat vooral in partijen van Evert Bronstring pleegt voor te komen en van hem is dan ook de omschrijving afkomstig. Het handelt zich hierbij om de opsluiting waarbij zwart met schijven op 25, 30 en 35 een wit blokje op de velden 34, 39, 40 en 44 vasthoudt. Na de inslag op 33 slaat wit naar dam en daarna gaat de schijf op 40 eraan. Zie daar de dubbele bliksem. Maar ja, leg dat maar eens uit aan een Litouwer. Het woordenboek biedt uitkomst. Onweer betekent Buzja en als de trainer van Mardosa dan ook nog Buzhinski blijkt te heten, kunnen we er weer even tegen. In ieder geval kunnen we een nieuwe term aan de begrippenlijst toevoegen: de Buzjlag. Uiteraard komt op deze lijst ook ‘Drenth, Pyramide van’ voor. Tijdens een door mij persoonlijk verzorgde rondrit door Amsterdam blijkt in dit verband het resultaat van mijn opvoedende werkzaamheden. Terwijl ik druk doende ben me nabij het Leidseplein door het verkeer te wurmen, maakt Mamet de reisgenoten attent op een fraai kunstwerk. ‘Piramida!’ spreekt hij eenvoudig, wijzend naar het bedoelde object. Van pure ontroering weet ik een langszij komende tram maar juist te ontwijken en spoed mij naar Madame Tussauds, want daar willen ze met alle geweld naar toe. Binnen een half uur staat de familie al weer buiten. Vooral duur is de boodschap. Daar komt natuurlijk het ‘Offer van Tussauds’ (ook een mooie titel overigens voor dit stukje) vandaan. Ze zijn trouwens sowieso een beetje op de penning, mijn Oostblokkers. Vertier in huiselijke kring is dan ook veruit favoriet. Pokeren om damstenen. Maar goed dat ze niet om geld willen spelen want de faillissementen vliegen me om de oren. Pas als het toernooi is afgelopen ben ik bereid wat partijtjes met ze te dammen. Nu is het niet erg meer als ik ze een paar keer lekker inmaak. Het blijkt echter dat de jeugd van tegenwoordig geen respect meer heeft voor ouderdom en reputatie. Zelfs als ik mijn best ga doen, word ik keer op keer vernederd. De alsmaar dreigende remise in onze sport heeft het blufgehalte van mijn spel te zeer verhoogd. Zodoende ben ik blij als ze vertrekken. Met het ‘Eerste Drents Tiental Jaarboek’ onder de arm, dat wel. Een tweede is er overigens nooit gekomen. Dit even terzijde.

Nouououou ….. ik rommel nog even door!’

Dat zondags moe boek is al weer tien jaar oud. Time vlaais. Maar dat wil niet zeggen dat ik alleen maar copy-paste. Zo viel mij tijdens de interne verhuizing op dat ik toch wel erg veel Pyramides (35, schrijve vijfendertig, van terraspatronen tot geurkaarsen) in huis heb. Eind jaren zeventig werd ik aangestoken door de Pyramide van Otto Drenth. Ik leerde Otto kennen tijdens het provinciale kampioenschap van de provincie Drenthe. Ik was toen de grote man ondanks mijn slechts achttien jaren. ‘Als je van Otto wint, word je kampioen’ werd mij te verstaan gegeven. Zoals Carl Buster Smith een soortgelijk scherprechter was in de echt grote toernooien. Ik deed in die jaren vijf keer achter elkaar mee in Drenthe. Vier keer werd ik kampioen, vier keer won ik van Otto. Die vijfde keer werd ik geen eerste, want ik won niet van De Grootmeester. Ik zie me nog steeds zitten in de kantine van de Enka in Emmen. Waar ik een aantal jaren daarna als verslaggever van radio Drenthe het terrein niet op kwam, niet iedereen konden ze tenslotte zomaar toelaten (spionage). Toen begreep ik al waarom dammen geen publiek kreeg. Afgezien daarvan: het was een akelig grote, lege en galmende ruimte. Geen koffie, geen bier, niets, koud. Dus ik tegen Otto. De Geweldenaar uit Emmen was toen al tegen de zestig maar nog steeds de te verslagen man. Daarnaast had hij de omgeving als werknemer mee. Hij was wel wat Enkakelig gewend. Het ging mij helemaal niet goed in die partij. Een slordig opgezette omsingeling bezorgde mij een bedenkelijk middenspel. Het verzorgde centrumspel van Otto (let wel: Otto Drenth was bij tijd en wijle te passief maar kon ook een geweldige aanval op de mat leggen! Soms door omstandigheden gedwongen, dat ook wel weer) deed mij besluiten te doen wat Otto zelf in zo’n geval ook zou doen. Ik bood in een kreukelige stand omzichtig remise aan na een zet of veertig. Otto had echter een vernietigende aanval in handen. Met zwart een voorpost op 33. Mooie schijvenstructuur, alles prachtig op orde. Zelfs zijn eigen Pyramide had hij niet meer nodig, overigens als zijnde verbroken. Otto sprak na mijn remise-aanbod legendarische woorden, woorden die ik in het jaar 2000 ook had moeten uiten na het remise-aanbod van mijn tegenstander Ton Sijbrands, die ik druk doende bezig was fijn te knijpen: ‘Nouououou ….. ik rommel nog even door!’. Met kunst en vliegwerk en met medewerking van De Grootmeester, die in het afspel wat kleine steekjes liet vallen, worstelde ik me toch nog naar een onverdiende puntendeling.

Driehoeksgetal

Lang geleden met Hans Jansen over de Afsluitdijk. Ik heb dit verhaal al vele malen herpubliceerd, dus dat slaan we nu maar even over. Dus zonder zaken te gaan copy-pasten zo even uit het hoofd waarom ik daar nu even over begin. Hans Jansen is natuurlijk naast geniaal volkomen gek. Je bent Internationaal Grootmeester dammen of je bent het niet, laten we wel wezen. Mijn mooiste herinnering: ooit troffen we elkaar na een periode van tien jaar op station Diemen om net als vroeger gezamenlijk af te reizen naar Drenthe. Hans: ‘Zo, waar waren we ook alweer gebleven?’. Om als het ware het gesprek gewoon voort te zetten. Die gesprekken waren altijd heel bijzonder. Hoewel, het waren eigenlijk helemaal geen gesprekken. Hans ontvouwde zijn onnavolgbare theorieen en ik probeerde gekoppeld aan een welgemeend jee of na knikken mijn aandacht bij de weg te houden. Heel enkel (?) dacht ik wel eens: Hans hou je even stil, nu heb ik er wel even genoeg van. Maar aan de andere kant vond ik zijn filosofieen ook wel grappig, al was het maar omdat hij ze met een aandoenlijk enthousiasme naar voren bracht. De Afsluitdijk vormde voor mij, op weg naar een vooruit te spelen teamwedstrijd, het absolute hoogtepunt in al die jaren. Je moet toch wel van een hogere orde zijn om na een aangenaam stilzwijgen (!) bij het bord ‘Leeuwarden 36’ op te merken: ‘Weet je wel dat 36 een heel bijzonder getal is? Het is een driehoeksgetal!’. Om vervolgens te gaan uitleggen waarom dat zo is. Trouwe lezertjes van het zondags moe boek weten het. Zij die dit niet weten moeten snel dit boek kopen. Probleem is dat dit niet meer verkrijgbaar. Wel kun je even kijken op de webshop van www.slagzet.com of er nog miniboekjes van mijn hand in de aanbieding zijn. Kun je lachen. Terug naar het nieuws: het driehoeksgetal gaat van 1-2-3. Als je dit omdraait heb je de Pyramide van Drenth. Kenners weten dat dit ook in Volleybalkringen bekend is. Ooit speelde Arie Selinger jr. in zijn eentje een wedstrijd tegen een team van de Universiteit Groningen. Won natuurlijk. Ik zat er bij en keek er naar. Toen werd mijn idee geboren een volleybalteam in de perfecte driehoek te laten spelen: de Pyramide van Otto Drenth. Lees het vooral na in het zondags moe boek. Niet meer verkrijgbaar, maar je kunt een exemplaar van mij in bruikleen krijgen voor nog geen tien Euro. Over Arie Selinger gesproken: in een antiek verleden woonde ik in Mijdrecht (bij Vinkeveen ligt dat). Zo af en toe maakte ik een avondwandelingetje. En kwam regelmatig langs het huis van Selinger, huis in de betere buurt natuurlijk. Ik heb hem nooit in levende lijve ontmoet, maar wel zag ik die ene keer twee voetjes schuin de lucht insteken! Ik heb zijn voeten niet gekust, maar heb ze wel gezien! Waar was ik ook weer gebleven, Zoek zoek …. niet gevonden. Zulke dingen krijg je als je de zestig bent gepasseerd. Nou Hans, als je ondanks alles nog een keer wilt afspreken, je hebt mijn nummer. Ha! Maar goed dat ik mijn verhaaltjes altijd even nalees. Om er na publicatie desondanks soms achter te komen dat er toch iets scheef zit. Deze keer schiet mij alsnog te binnen waar ik naar zocht. Ik heb dus als Otto Drenth adept heel veel Pyramide dingen in huis. Drieluik aan de wand (met dertien soms goed verborgen Pyramides, ooit voor zestig gulden op de kop getikt op een Groninger rommelmarkt), Pyramide opbergkast (heel onhandig, je hebt er niks aan verder), Pyramide frutselopbergkastje (van Bert gekregen, heb je ook niks aan, aan dat kastje bedoel ik), namaak Pyramides uit Egypte (het is trouwens allemaal namaak), gewone Pyramides (van glas en soms met een Pyramide in een Pyramide). Mijn buurvrouw, die al dertien jaar regelmatig bij mij een bakkie komt doen en die van mijn Pyramide passie (gekte) weet, zag vandaag op mijn indicatie dat ook in mijn tuin terrasmatig twee Pyramides zijn ingemetseld. Nota bene door haar eigen zoon ingelegd. Tip: zwartwerken kun je beter laten doen door tieners, scheelt je een hoop geld. Even terug naar mijn dinges. Vandaag al mijn Pyramides nog eens een keer geteld. Het zijn er naar eerste beoordeling 35.

Stop! Het is toch te leuk om niet in herinnering te roepen: Hans krijgt van mij onderweg naar Leeuwarden de opdracht mijn geboortejaar 1959 te herleiden tot 36, nadat ik hem al heb verteld dat ik op 6-3 precies 36 ben geworden. Het is vervolgens tien minuten stil in de auto. ‘Ik heb er wel een andere formule voor’ klinkt het dan. ‘Met grondtal 7’. Een uitleg van de formule volgt. Elk oneven getal is te herleiden tot de som van een bepaald aantal tweevouden van oneven getallen verhoogd of verlaagd met 1, te beginnen bij 1. Je hebt er niks aan verder, maar het is mooi gevonden. ‘Even kijken. 1959. Dat wordt dan plus, plus, plus, plus, min, plus, min, min, plus, plus!’ Leeuwarden nog 15 kilometer. Even doorzetten, dan haal ik het net. Uitwerking:

2×1+1=3, 2×3+1=7, 2×7+1=15, 2×15+1=31

2×31-1=61, 2×61+1=123, 2×123-1=245

2×245-1=489, 2×489+1=979, 2×979+1=1959

Terug naar het driehoeksgetal van Hans Jansen. Het driehoeksgetal met grondtal 36 is gelijk aan de som van 1 + 2 + 3 + 4 + 5 + 6 + 7 + 8. Dus ik kom er eentje tekort, heb slechts 35 Pyramides in en om huis. Balen zeg. Wacht: op dat tafeltje naast de bank staan in slordige opstelling zes Pyramides. Als ik die nu eens een beetje rangschik. Beetje schuiven hier, nog een beetje daar …. Ja! De zes Pyramides vormen ook zelf een eigen Pyramide! Ik ben helemaal gelukkig. En ik hoor U denken: ja ja, en net zo gek als Hans Jansen. Ach, wat kan mij dat nou rotten.

Sluiten we af met een loflied op Otto Drenth.

Strijdlied

In onze vroege jaren sliepen mijn broerste broer Bert en ik in een stapelbed. Ooit lag mijn jongste broer Casper bovenin, ik weet niet meer waarom. Waarschijnlijk wilde hij ook eens een keer op grote hoogte liggen. Het is bij die ene keer gebleven. In het holst van de nacht kukelde hij na een akelige droom met een ijselijke kreet naar beneden. Plat op de bek. Ik weet van niks, ik ben er gewoon doorheen geslapen. Ok, terug naar Bert en ik. Beiden deelnemers aan het kampioenschap van Drenthe hoorde ik van onder uit het stapelbed dat Bert zijn Grote Tegenstander Otto Drenth met een strijdlied vereerde. Eerste couplet is van Bert. De rest heb ik er bij verzonnen.

Op de wijs van ‘Land Of Hope And Glory’

Drenth vol hoop en glorie

Maak nu eens een fout

Dan kraait mijn haan victorie

En dan heb ik goud

Drenth zijn Pyramide

Wordt straks ondermijnd

Zal Hem moeten Verbreken

En dat doet Hem veel pijn

Drenth zal capituleren

k Zal onverbiddelijk zijn

Haitze Meurs: met 3-0 de boot in

Evert Dollekamp

We schrijven jaren geleden. De ereklasse werd toen ontsierd door een leeggelopen vereniging: Culemborg. Het is in het verleden vaker gebeurd. We starten met Damclub Groningen. Kampioen van Nederland met onder andere Ton Sijbrands in de gelederen. Maar als alle gelden van sponsor Roxy Dual in rook zijn opgegaan, is er geen houden meer aan. Na een paar degradaties vinden we de Stadjers uiteindelijk terug in de Groninger onderbond met enkele jaren geleden de nekslag. Boegbeeld Douwe de Jong vertrekt naar de eeuwige damvelden en zijn volgelingen sluiten zich aan bij stadgenoot Damgenootschap Het Noorden. En dan die andere roemruchte club uit het noorden: Fivelgo Appingedam. Een nog indrukwekkender teloorgang. Vanuit de onderbond wordt met behulp van de gelden van Wim Baar (rijke familie) en later Herman Bakker (Bar-Club Entre Nous) in no-time de hoogste divisie bereikt. Om vervolgens na de landstitel de terugweg met eenzelfde snelheid af te leggen. Oorzaak is ook hier het dichtdraaien van de geldkraan, dat spreekt. Ik weet niet of Appingedam nog een damclub heeft, maar het zou me niet verbazen als Fivelgo ter ziele is. Lent gaat het iets beter af. Deze vereniging krabbelt uiteindelijk weer op en leidt al weer een aantal jaren een anoniem bestaan in de zaterdagcompetitie. Laatste voorbeeld uit de historie wat me zo te binnen schiet is Rinsumageest. Daar is ook niet zoveel meer van over, ondanks de voorkeursbehandeling die het ten deel valt. De aanvraag voor een papieren degradatie wordt nog gehonoreerd ook. Een dubieuze gang van zaken, die gelukkig met Culemborg geen herhaling krijgt. Laat ze maar bloeden, die verenigingen die zichzelf opblazen als gevolg van kortzichtig wanbeleid. De kampioen van vorig jaar is zodoende dit seizoen schietschijf in de ereklasse. Met als saillant detail dat de voorzitter van Culemborg tevens voorzitter is van de KNDB. Ik zou me als dambond wel even achter de oren krabben als hun aanvoerder de eigen club zo verkwanselt. Je kunt hooguit bewondering hebben voor de achtergebleven spelers, die soms met acht of negen man een zekere nederlaag tegemoet gaan. Wat mij betreft wordt de voorzitter per direct uit zijn KNDB-functie ontheven. En doe er in een moeite door ook maar een royement overheen. Heeft hij gelijk weer een functie: een voorbeeldfunctie. Aan de ene kant: weg met die man. Aan de andere kant krijgt elke sportbond de voorzitter die het verdient.

3 – 0

De KNDB heeft een nieuwe voorzitter. En dat zullen we weten. De ene proefballon na de andere. Daar is niets mis mee. Probleem is echter dat de invloed van de KNDB-voorzitter op een of andere manier zo groot is, dat vele proefballonnen niet leeglopen maar in het reglement worden opgenomen. Met het inkorten van de dampartij ging het nog net goed. Met de 3-0 is het misgegaan. Tot mislukken gedoemd. Opmerkelijk is dat de spelers zelf het maar niets vinden. Nu kun je zeggen: het is het proberen waard. Neem maar van mij aan dat niemand een andere zet gaat spelen om drie in plaats van twee punten te verdienen. Op hoog niveau steek je je hoofd in de strop en voor je het weet, sta je met lege handen. Dus blijft het als vanouds, vooral niet verliezen. Een ander proefballonnetje is het voorstel om in teamwedstrijden verplicht op sterkte te gaan zitten. Want wie zit er nu niet te wachten op Sijbrands-Wiersma, Virny-Baljakin en Tsjizjov-Schwarzman. Iedereen natuurlijk! Ik bedoel: niemand zit daar op te wachten. En de bewuste spelers al helemaal niet. De charme van de tactische opstelling is, dat iedereen tegen iedereen kan komen. Juist dan vallen veel meer beslissingen omdat het krachtsverschil aan één bord groot kan zijn. Zitten op sterkte is de dood in de pot. Het haalt het laatste stukje dynamiek uit de damwereld.

Flitsen uit mijn ‘Onderlinge’

André van der Kwartel

Ik voldoe graag aan de oproep van Hans Tangelder om stukjes voor deze website aan te leveren. Nu het voorlopig niet mogelijk is om fysiek bij elkaar te komen, kunnen wij in ieder geval langs elektronische weg nog enigszins vorm geven aan het clubgevoel. Hoe meer LDG-ers bijdragen, hoe sterker het clubgevoel. Maar het blijft een armzalig aftreksel.

Ik ben de onderlinge competitie dit seizoen begonnen met de score 6 uit 3. Een start waar ik natuurlijk dik tevreden over ben. In deze bijdrage laat ik zien hoe die overwinningen tot stand kwamen.

Mijn seizoen begon met een verrassende overwinning op Evert Bronstring.

Andre_1

Evert Bronstring – André van der Kwartel

Ik speelde hier min of meer bij wijze van lokzet (1-6). 33-28 ziet er aantrekkelijk uit want zwart mag niet sluiten met (13-19) wegens 28-22 en 39-33 en ook niet met (14-19) wegens 28-22 en 34-29. Ik had er natuurlijk niet op gerekend dat Evert er op in zou gaan: 33-28?? (23-29!), 34×23 (26-31), 37×26 (17-21), 26×17 (11×44) en na 43-39 (44×33), 38×29 (20-24×24) veroverde ik de schijf op 23 en won.

Mijn tweede wedstrijd ging tegen Harry Dekker. Ik kwam niet zo lekker uit de opening, maar nadat Harry een uitval had genomen naar het kerkhofveld, zag ik weer kansen.

Andre_2

Harry Dekker – André van der Kwartel

(16-21!?) Ziet er dreigend uit. Het antwoord 38-33 ziet er gevaarlijk uit, maar na die zet kan (12-18) worden beantwoord met 43-38 en 28-23. Maar wit speelde het verwachte 36-31. Nu volgde de krachtzet (19-24!). Wit kan niet sluiten en ook niet opvangen omdat altijd een vernietigende slagzet volgt. Na sluiten volgt een slagzet die begint met (14-19) en (12-18). Het meest spectaculair is natuurlijk 48-42?? (24×33), 38×29 (14-19), 25×23 (12-18) 23×12 (7×44) over zeven schijven. Na lang nadenken vond wit de zet 32-27, maar ook dat verliest een schijf. Omdat een en ander voor de meesten van ons niet zo maar vanaf het diagram duidelijk is, laat ik de situatie na de driegever nog even zien.

Andre_3

Harry Dekker – André van der Kwartel

Een moeilijke keuze voor wit. In de partij sloeg wit tot mijn verbazing naar veld 10. Zwart wint dan vanzelf een schijf zonder enige compensatie voor wit. De overblijvende voorpost van wit wordt immers eenvoudig afgeruild.

De computer is het met mij eens dat wit beter naar veld 8 had kunnen slaan: 39×8 (17×28), 8×17 (11×22), Nu zit zwart met een verre voorpost die hij wel kan verdedigen: 38-32 (20-24), 32×23 (14-20), 25×14 (9×20). Zwart gaat een schijf winnen, maar wit kan enige compensatie krijgen door: 35-30 (24×35) en nu is de voorpost op 23 toch wat lastiger voor zwart.

Mijn derde partij ging tegen Dick den Ouden. Tijdens een groot deel van de partij dacht ik veel slechter te staan, maar de computeranalyse toonde aan dat het evenwicht nergens was verbroken. Hieronder, op de 48ste zet, overwoog ik serieus remise aan te bieden. De stand is natuurlijk ook pot remise, maar ik zag nog een kleine mogelijkheid. Het spelverloop gaf mij gelijk.

Andre_4

Dick den Ouden – André van der Kwartel

48.40-34 21-27 49.45-40 18-22 50.29-23 27-32 51.48-42!? Hier hoopte ik op. Wit moet natuurlijk gewoon zelf doorlopen met 23-19, want (4-9) levert na 34-30-25 en 19-14 voor zwart niets op. 51… 22-27 52.23-18 27-31 53.40-35 Deze zet was een tegenvaller voor mij. Ik kan (32-37) niet doorzetten wegens 35-30 (37×48), 30-25 (48×30), 25×34 en remise. Maar ik zag nog iets anders… 53…31-36 54.18-12 36-41! Prachtig. Wit mag natuurlijk niet 42-37 spelen wegens (41-46), 37×28 (46X1) 55.12-8 41-47 56.42-37 32×41 57.8-3 41-46 58.34-30 6-11 59.3-26 11-16 60.26-3 47-42 61.30-25 42-47 Hier mist zwart een directe winst: (42-48). Er dreigt (16-21) en (46-37) en als wit 3-20 speelt volgt eerst (4-9). Maar de stand is nog steeds gewonnen. 62.3-12 46-5 63.12-26 16-21! en na deze verrassende zet gaf wit op.

Toch een vraag voor de puzzelaars: Ik dacht dat zwart na wits 51e zet 48-42 grote winstkansen zou krijgen, maar dat moet ik nog eens uitzoeken. In enkele snelle variantjes tegen de computer lukt het steeds wel om twee zwarte dammen op het bord te krijgen, maar komen er toch ook steeds remisedreigingen in het spel. Dat vraagt om nader onderzoek. Het aardige is echter dat wit ook in de partijvariant een verrassende remise overziet. De prangende vraag is dus: waar had wit alsnog remise kunnen maken? De titelhouders van onze vereniging moeten dit natuurlijk doen zonder een schijf aan te raken. De overige zonder een toetsenbord aan te raken. Het antwoord komt in mijn volgende bijdrage.

Met een glimlach van de grootmeester de pauze in

Hans Tangelder

Ik had in het vorige weekend bedacht dat de titel van dit stukje zou zijn “Het glas is halfvol”, maar dat is inmiddels geen passende titel meer. Donderdag 8 oktober hadden we voorlopig dus de laatste clubavond, die al tot 10 uur ‘s avonds was ingekort. Het Leidse denksportcentrum sluit tijdelijk de deuren naar aanleiding van de coronamaatregelen van afgelopen dinsdag. De uitslagen van die clubavond waren:

Dick den Ouden – André van der Kwartel 0-2
Peter van de Berg – Maurits Meijer 0-2
Hans Tangelder – Evert Bronstring 0-2

De stand is van de interne is:
Evert Bronstring 8 uit 5
André van der Kwartel 6 uit 3, 1x vrij
Maurits Meijer 4 uit 3, 1x vrij
Hans Tangelder 4 uit 4
Hein van Winkel, Quirinius van Dorp, Jack van der Plas 2 uit 1
Steven den Hollander 2 uit 3
Harry Dekker, 2 uit 4
Peter v/d Berg, 2 uit 5
Dick den Ouden, 0 uit 1
Wim Zwinkels 0 uit 2 

 

Hieronder volgt het slot van de partij Hans Tangelder – Evert Bronstring.

HansEvertDia1

Hans Tangelder – Evert Bronstring 0-2

Met 51.33-29 19-23 52.40-35 23×34 53.35×24 34-39 54.24-19 39-44 19-14 slaat wit de laatste weg naar remise in.

HansEvertDia2

Hans Tangelder – Evert Bronstring 0-2

Maar na 55 44-50 14-10? volgde 18-22! en de grootmeester sprak “De laatste truc” met een glimlach op zijn gezicht. Profetische woorden.

Tijdens de pauze die nu aanbreekt voor de damcompetities, rest ons nog Internet: dammen op LiDraughts, Toernooibase, de wekelijkse update van deze website, YouTube filmpjes etc.


Voor na de pauze alvast een YouTube filmpje uit de cabaret voorstelling “Na de pauze” van Herman Finkers: fragment uit “Na de pauze”

Haarlem

André van der Kwartel

De tweede ronde van de competitie bracht ons achttal op 3 oktober naar Haarlem. In het verleden heeft LDG er nog wel eens tegen geprotesteerd om op deze datum (Leidens Ontzet!) een wedstrijd te spelen, maar dit jaar bestond daartoe geen enkele reden. Ten gevolge van Covid-19 was er in Leiden niets te beleven.

Juist in verband met de risico’s op een coronabesmetting had Hein van Winkel had zich voor deze wedstrijd afgemeld. Een volledig te respecteren standpunt, maar juist voor het Haarlemse denksport- annex biljartcentrum wellicht ietwat voorbarig. Wij werden in de bar ontvangen met een uitgebreide voorlichting over de coronaregels die streng zouden worden gehandhaafd. De grote ruimte was ruim voorzien van pijlen die verplichte looprichtingen alsmede de verplichte anderhalve meter afstand aangaven. We mochten in de bar aan de tafeltjes plaats nemen, maar daar dan ook niet meer vanaf komen. Daar werd streng de hand aan gehouden, zoals menig onschuldig dammer te horen kreeg die bij de nabespreking de euvele moed had om bij het bord van een collega toe te kijken. De arme duivel werd streng door het barpersoneel ter verantwoording geroepen.

In de speelzaal was het al niet minder streng. Hoewel er maar liefst zes achttallen tegelijk speelden, was de ruimte groot genoeg om alle spelers op anderhalve meter afstand van elkaar te houden. Boven de borden waren spatschermen aangebracht, zodat er ook een veilige barrière was tussen de directe combattanten. Het werd ons spelers uitdrukkelijk verboden om tijdens de wedstrijd rond te lopen om te kijken hoe de partijen zich bij teamgenoten ontwikkelden. Wellicht begrijpelijk, maar daardoor beoefenden wij een teamsport zonder te weten hoe het met het team ging. Sommigen van ons ervaarden tijdens de wedstrijd dan ook een zeker gevoel van vervreemding.

In ieder geval betekenden deze huisregels zo’n 3 à 4 uur zonder te bewegen achter het bord zitten. Een opgave die voor mij in ieder geval te hoog gegrepen was. Enkele overbodige tochtjes naar het toilet gaven nog enige afleiding. Die tochtjes hadden ook nog een andere reden. Om de kans op besmetting te minimaliseren werd de speelzaal grondig geventileerd. Zó grondig dat meerdere spelers in de loop van de wedstrijd hun jas aantrokken om nog enigszins warm te blijven. Mijn sanitaire tochtjes voerden echter door een zaal waar werd gebiljart en waar wel een aangename temperatuur werd gehandhaafd. Een welkome afwisseling. Het geheel leverde een enigszins tegenstrijdig klimaatbeleid op: degenen die stil zaten, zaten in de kou, degenen die zich rondom de diverse biljarttafels repten werd een warme omgeving geboden. Het zijn verwarrende tijden.

De score werd geopend met een remise van Hans Tangelder. Net als in de eerste ronde speelde hij een tamelijk overzichtelijke partij waar de computer maar één kanttekening bij maakt:

HDC_1

Hans Tangelder – Dick Siegers

Stand na de 34e zet van wit.

Zwart speelde (3-8) en (23-28), waarna de partij snel remise liep.

Mogelijk was echter: (23-28), 32×25 (27-32), 38×27 (15-20), 25×14 (13-19), 14×23 (18×49). Zwart moet wel naar 49 slaan, want als zwart naar 47 slaat volgt: 39-33 (47×29), 44-39 en zwart verliest. De stand na (18×49) is onduidelijk. Zwart kan zijn dam naar de eigen bordhelft brengen, maar de dam is wel erg duur, dus laten we het toch maar op remise houden.

Joop Burgerhout zette LDG op een 1-3 voorsprong. De partij eindigde met een aardige slagzet.

HDC_2

Frans Elzenga – Joop Burgerhout

Stand na de 45e zet van wit.

Je ziet zelden zo’n ideale opstelling van – in dit geval – de zwarte schijven. De stand zou uitstekend kunnen worden gebruikt als instructiemateriaal om het belang van (het ontbreken van) formaties te laten zien. Zwart staat huizenhoog gewonnen. Joop kon het zich dan ook permitteren om de simpele doorbraak (24-29), (19×30), (23-28), (18×40) te negeren. In plaats daarvan speelde hij: (24-30?!), 35×24 (19×30), 48-42? (16-21), 33-29 (21-26) [Ook (22-27) is een winnende optie, maar dit is mooier.] 38-33 Daarmee staat alles klaar voor een fraaie winnende afwikkeling: (14-20), 25×14 (13-19), 34×25 (23×43), 14×23 (18×47) en wit gaf op.

Helaas verloor daarna Jack van der Plas. Het kantelpunt in deze partij deed zich voor rond de 27e zet. Merkwaardigerwijze deden beide spelers direct na elkaar een niet erg voor de hand liggende zet die duidelijk zwakker was dan de zetten die wel voor de hand lagen.

HDC_3

Jack van der Plas – Harry van der Vossen

Stand na de 27e zet van wit.

Ik neem aan dat bijna iedere zwartspeler in deze stand zonder veel na te denken zou kiezen voor (17-22×22). Mijn computer geeft dan het volgende plausibele spelverloop: 30-25 (6-11) [(24-29) is het ook waard om nader te onderzoeken.] 32-28 (21×32), 28×6 (23-28), 38×27 (8-12), 33×22 (16-21), 27×16 (18×49). Er lijkt mij een min of meer gelijkwaardige stand over te blijven.

Zwart speelde echter (3-9?). Nu neem ik aan dat de meeste witspelers zonder lang na te denken 30-25 zouden spelen. De computer komt dan met de volgende variant: (9-14), 35-30 (24×35), 33-29 (23×34), 39×30 (35×24), 28-22 (17×28), 32×3 (21×32), 38×27 (11-17), 3×21 (26×17) en er is een vrijwel gelijke stand overgebleven.

De witspeler koos echter voor 28-22? (17×28), 33×22, kreeg groot nadeel en verloor kansloos.

Maurits Meijer verloor aan bord één van Mark Deurloo. Geen schande. Een subtiele fout in de opening kwam hij niet meer te boven. Toch één opvallend fragment uit deze partij op een moment dat Maurits al lang en breed verloren stond.

HDC_4

Mark Deurloo – Maurits Meijer

Stand na de 40e zet van wit.

Maurits dacht hier nog een truc achter de hand te hebben: (12-17), 1×5 (17-22). Zwart dreigt met (22-28) de dam met een één-om-drie af te pakken. Op dit moment passeerde ik dit bord en ondanks de strenge instructies kon ik het niet laten om de volgende winst van wit te zien: 5-10 (46×5), 29-23 (5×50), 43-39 (50×20), 25×12. Wit speelde echter 43-38 en moest nog twaalf zetten spelen voordat hij de winst binnen had.

Misschien zag ik deze afwikkeling met het heen en weer gooien van de vijandelijke dam, omdat ik zelf ooit zo’n slagzet heb uitgehaald:

HDC_5

A. Bizot – A. van der Kwartel (26-11-1994)

Stand na de 36e zet van zwart.

38-32? (13-18!), 22×4 (3-9), 4×35 (14-19), 35×21 (16×49).

Na dit uitstapje gaan we weer verder met de wedstrijd HDC – LDG.

Ik bracht met een remise de stand op 6-4, maar ik heb waarschijnlijk de winst gemist.

HDC_6

André van der Kwartel – Peter Schipper

Stand na de 42e zet van zwart.

Vanuit deze stand had ik in een lange variant naar een vrijwel zekere winst kunnen spelen. Om mij niet te hoeven verdiepen in allerlei subvarianten: de vastloopvariant wint voor wit. Zwart moet die dus ontwijken en dan ligt de volgende hoofdvariant voor de hand: 39-33 (3-9), 29-24 (6-11), 33-28 (11-17), 43-38 (9-14), 38-33 (23-29), 34×12 (17×8), 33-29 (25×23), 27-22 (19×30), 28×10. Dit eindspel lijkt gewonnen voor wit. Na bijvoorbeeld (30-34), 10-4 (34-39), 4×18 moet zwart nog een schijf inleveren vanwege de dreigingen en vangstanden na 18-1. Het lijkt mij alles bij elkaar tamelijk overtuigend.

Het spelverloop was gebaseerd op een slordige berekening mijnerzijds: 43-38 (6-11), 27-22?? (18×27), 29×9 (3×14), 37-31 (14-20), 31×22 (11-17), 22×11 (16×7), 32-28 (21-27), 38-33. Tot zover had ik een en ander correct gezien, maar op de een of andere manier hield ik alleen rekening met het offer (27-32) (dat trouwens ook niet wint), maar zwart speelt gewoon (20-24) en het gewenste 28-23 faalt op (19×28), 33×31 (24×35) en remise.

Peter van den Berg bracht met een verdienstelijke overwinning de partijen weer op gelijke hoogte (6-6), maar zijn tegenstander liet hem wel heel gemakkelijk door zijn lange vleugel naar dam lopen.

HDC_7

Rudi van Velzen – Peter van den Berg

Stand na de 39e zet van zwart.

Zwart dreigt met (19-24) en wit had dat het beste kunnen weerleggen met 30-25 (let overigens op de twee prachtige basisschijven op 2 en 4 die zwart een stevige verdediging geven.)

Wit speelde echter 38-33?? waarna zwart eenvoudig (22-27), 40-35 (27-32×32) speelde en achter elkaar winnend doorbrak naar dam.

Hierna volgde een onnodige tegenvaller. Na een partij waarin nauwelijks iets bijzonders was gebeurd verloor Hans Kreder in een remise-eindspel door tijdsoverschrijding. Hij verkeerde even in de veronderstelling dat hij er na de 50e zet extra bedenktijd bij zou krijgen. Die goeie ouwe tijd…

De eindstand werd bepaald op 10-6 doordat Harry Dekker verloor. Geen schande bij een ratingverschil van bijna 200 punten, maar toch…

Ik wil één moment uit de partij tonen dat een microscopisch klein kantelpuntje in de wedstrijd had kunnen zijn:

HDC_8

Roel Janssen – Harry Dekker

Stand na de 33e zet van zwart.

De computer adviseert hier 30-25 en 34-30, maar wit speelde 38-32!? De zwartspeler had van dit buitenkansje gebruik kunnen maken door (15-20!). 30-25 is nu verrassend verhinderd door (19-23), x (12-18), x (18×49), wat in ieder geval een schijf winst oplevert. Wit zal dus iets anders moeten spelen, waarna zwart met (20-25) een opsluiting kan innemen. In de partij speelde zwart (6-11).

Oplossing van voor de late avond

Hans Tangelder

De oplossingen van de opgaven van vorige week zijn:

Oplossingen1

Oplossingen2

 

 

Voor de late avond

Hans Tangelder

Nu we waarschijnlijk de komende weken ‘s avonds vroeg thuis zijn, volgen hieronder een aantal opgaves ter oplossing op de late avond. Wit speelt en wint.

De oplossingen verschijnen volgend weekend op de website.

373 tot en met 378

Let op: In diagram 382 (hieronder eerste rij, tweede diagram met cijferstand wit: 25, 26, 30, 31, 33 tot en met 41, 45, 48; zwart: 3, 6, 7, 10, 12, 13, 14, 15, 17, 18, 19, 22, 23, 24, 29) wint wit geforceerd!

379 tot en met 384 - kopie

 

 

Damlust?

André van der Kwartel

Dat was aan het begin van het nieuwe damseizoen de grote vraag: Hoe staat het na de lange zomervakantie met de damlust? Bij de leden van Constant Charlois Rotterdam (CCR) was de honger naar het dambord niet erg groot. De drie teams van CCR besloten collectief dat het niet verantwoord was om onder de gegeven omstandigheden een wedstrijd te spelen. (CCR was overigens niet de enige vereniging die niet wilde spelen.)
Dat was prettig voor het Leids Damgenootschap dat in deze eerste ronde in Gouda moest uitkomen tegen het tweede team van Damlust, dat zoals, de naam al aangeeft, natuurlijk graag wilde spelen. Het eerste team van Damlust had moeten spelen tegen het eerste team van CCR, maar door het wegblijven van CCR speelden wij met zestien man in een zaal waar gemakkelijk zestig man tegelijk in kunnen dammen. Meer coronaproof kon het niet.
Hoezeer de vraag naar damlust leefde bleek ook uit de vraag van mijn tegenstander, Ruud Kloosterman, of ik dit seizoen al een serieuze wedstrijd had gespeeld. Ik antwoordde dat ik op de club pas één wedstrijd had gespeeld om daar op de benodigde achteloze toon aan toe te voegen: “Winst tegen Evert Bronstring.” Ziezo. Dat was alvast een half punt voorsprong.

Het wedstrijdverloop was verrassend, maar niet echt spannend. Daarvoor was Damlust te sterk. LDG kwam met geluk op een 4-0 voorsprong die langzaam maar zeker door Damlust werd omgebogen in een 9-7 nederlaag. Maar met iets meer scherpte van de LDG-ers was een verrassing mogelijk geweest.

De wedstrijd begon met een cadeautje voor LDG.

Damlust_1

Joop Burgerhout – Kariem Droog

Stand na de 22e zet van wit.
De zwartspeler zag een doorbraak schemeren maar misschien had hij beter kunnen wachten tot er wat meer licht was: (18-23??), 29×18 (17-21??), 26×28 en nu was de bedoeling: (8-12), 31×22 (12×41) maar ja……

Hans Kreder bracht met een aardig zetje de stand op 0-4.

Damlust_2

Hans Kreder – Wim Bor

Stand na de 29e zet van zwart.
Hans brengt een verrassend zetje in de stand dat door zwart volledig wordt gemist: 38-33! (1-6??), 24-19 (13×24), 29×20 (15×24), 26-21! (17×26), 37-32 (26×28), 33×2. Enkele zetten later gaf zwart op.

Jack van der Plas leek voor mij als toevallig passerende toeschouwer slecht uit de opening te komen, maar in de computeranalyse bleek dat erg mee te vallen. Zijn verlies was te wijten aan een ernstige slordigheid in een vrijwel gelijkwaardige stelling.

Damlust_3

Jack van der Plas – Harry Clasquin

Stand na de 32e zet van zwart.
Na 46-41 is er niets aan de hand, maar wit speelde: 34-29?? (15-20!). Nu is 30-25 verhinderd door (10-15), 25×23 enz. De ellende is dat dit mechanisme in de stand blijft zitten. Bijvoorbeeld: 42-38 (10-15), 30-25 (16-21), 25×23 (21×32), enz. Hierdoor kan wit er niets tegen doen dat zwart (15-10) speelt en met (20-25) een schijf wint. Het partijverloop vanuit de diagramstand was dan ook : 34-29 (15-20), 46-41 (10-15), 42-37 (20-25), 29×20 (15×24). De schijf op 30 ging verloren en zonder enige compensatie verloor wit spoedig.

Hans Tangelder speelde voor zijn doen een zeer overzichtelijke partij die dan ook geruisloos in remise eindigde.

Vervolgens verloor Maurits, waarmee de stand op 5-5 kwam. Een klein beetje theoretische kennis had Maurits geholpen zijn partij moeiteloos remise te houden.

Damlust_4

Peter van Eck – Maurits Meijer

Stand na de 42e zet van wit.
Een stelling uit de familie der klassieke late middenspelstanden. Bij veel dammers berucht vanwege de grote verschillen tussen standen die maar één tempo van elkaar verschillen maar daardoor een totaal verschillende uitslag kunnen hebben. Evert Bronstring zou daar een interessant college over kunnen geven. Het is toch wel belangrijk om enige kennis van dit soort standen te hebben. In de Mega database van TurboDambase 2015 blijkt deze stand maar liefst 192 keer voor te komen. Een groot deel daarvan eindigde in een beslissing, maar bij goed spel moet zwart na (23-29×29) remise kunnen houden. Maurits deed het anders: (12-17), 34-30 (17-22), 28×17 (21×12), 33-28 (12-17A), 38-33 en zwart heeft niet beter dan (26-31), 37×26 (23-29), maar na 28-23 (19×37), 30×10 (29×38), 10-4 ging de partij snel verloren.
A) Evert Bronstring gaf op de clubavond inderdaad een lesje over dit type klassieke standen en signaleerde onder meer dat zwart hier remise kan bereiken met 24-29.

Met het verlies van Hein van Winkel kwam Damlust op een 7-5 voorsprong. Hein had met zwart een groot deel van de partij het betere van het spel gehad, maar rond de veertigste ging het initiatief meer naar wit toe. Op de 42e zet beging Hein een belangrijke onnauwkeurigheid.

Damlust_5

Arie van der Knaap – Hein van Winkel

Stand na de 42e zet van wit.
(9-14!?) Deze zet hoeft op zich niet zwak te zijn, maar in combinatie met de volgende zet van zwart levert hij groot nadeel op. 31-26! (7-12?A), 26×17 (12×21), 35-30! (24×35), 33-29! Zwart heeft nu niet beter dan (21-26), 29×20 (25×14), 32-27. In de partij kwam zwart er daarna niet meer aan te pas.
A) De computer geeft hier een toch wel verrassende remise aan: (8-12!), 26×8 (13×2). Wit heeft nu niet veel beter dan 35-30 (24×35), 33-29 waarna zwart de stand met (35-40) gelijk houdt.

De laatste twee partijen eindigden in remise. En in beide gevallen mocht LDG daar niet over klagen.

Ik ontsnapte aan verlies omdat zowel ikzelf als mijn tegenstander een verrassende finesse miste.

Damlust_6

Ruud Kloosterman – André van der kwartel

Stand na de 47e zet van zwart.
Ik had in de partij langdurig onder druk gestaan en was tevreden dat ik het tot bovenstaande stand had weten te brengen. Mijn tevredenheid was gebaseerd op de gedachte dat in de diagramstand wit de schijf op 26 moet afstoppen en dat ik dan met mijn dam het witte blokje schijven van achteruit kan bedreigen. Het partijverloop geeft mij gelijk: 1-18 (41-46), 29-24 (46-37), 34-29? (25-30), 24×35 (14-19), 23×14 (37×12) en remise overeengekomen.
Maar…. Er klopt iets niet. In de diagramstand had wit moeten spelen: 23-18! (26-31) is nu verhinderd door: 34-30 (25×32), 33-28 (32×12), 1×47. Totaal niet naar gekeken. Zwart had in dat geval misschien met eerst (25-30) en daarna (26-31) nog kunnen tegenspartelen, maar het begint er steeds somberder uit te zien. Kortom: een ietwat gelukkig punt voor LDG.

Harry Dekker mocht met een remise de eindstand op 9-7 brengen. Maar ook hij heeft daarbij misschien wel wat geluk gehad, hoewel dat minder goed is hard te maken dan in mijn partij.
Het gaat om het volgende fragment.

Damlust_7

Harry Dekker – Alex Bitter

Stand na de 37e zet van wit.
Wit heeft zojuist 27-22 gespeeld en zwart reageerde met (7-11), maar sterker was geweest (16-21). Voor de hand ligt 22-17, maar dan kan zwart reageren met (19-23), 17×30 (23×43). Er zal nog veel spel kunnen volgen, maar het is duidelijk dat wit zal moeten verdedigen.